Nowy rozdział :-)

Jutro lub nawet jeszcze dzisiaj pojawi się nowy rozdział 3!
Więc śledźcie uważnie nasz blog i oczekujcie :-) Mamy nadzieję że
blog Wam się podoba. Jeśli nie, to piszcie, bo my nie wiemy czy 
jest sens go pisać ^^

Rozdział II

~Kate~
Zamknęły mi się oczy, ale po chwili znowu je otworzyłam. Było już jasno. Spojrzałam na zegar, który wskazywał godzinę 10:50 rano. Moje ciało było całe mokre od potu, a po policzkach rzeczywiście spływały mi łzy. Uświadomiłam sobie, że to był sen, Najpiękniejszy sen w życiu. Spojrzałam na fotel, gdzie w nocy siedziała owa postać. Był zupełnie normalny.Wszystko w pokoju leżało na swoim miejscu, oprócz 
mojego łańcuszka. Był on kiedyś mojej mamy, ale dała mi go dzień przed śmiercią. Naszyjnik zawsze kładłam przy budziku. Teraz leżał na dywanie.
-Czas na śniadanie, Kate!- usłyszałam głos taty.
-I-idę j-ju...- nie dokończyłam dania, tylko zeszłam szybkim krokiem na dół.
Gdy szłam po schodach, poczułam piękny zapach jajecznicy unoszący się w powietrzu...
-Kat...a, już jesteś. Siadaj.- powiedział tata.
-Tato, nie mam ochoty na jajecznicę.Chciałabym zjeść w końcu coś innego niż to. Codziennie to samo.-wybrzydzałam,
-To na co masz ochotę? Może na naleśniki z miodem? Hm...?- zaproponował tato.
-O, tak! Tato... Wiesz co mi się śniło...?
-Nie, ale jestem ciekawy. Mów.
Opowiedziałam mu i wszystkim. Tato odpowiedział mi na to:
-Mama, gdy się dowiedziała, że jest chora powiedziała: "Nie bójcie się. Będę was odwiedzać. Nie obiecuję, że codziennie, ale wpadnę raz na jakiś czas.", pokazując swój piękny uśmiech.
Oczy napłynęły mi łzami i wybuchnęłam głośnym płaczem.
-Tak bardzo mi jej brakuje! Dlaczego akurat ona?! Dlaczego ją Pan Bóg musiał zabrać?!
-Oh, kochanie. Mi też jej bardzo brakuje, ale trzeba żyć dalej. Najważniejsze jest, aby się nie załamywać.- pocieszał mnie tato.
W jednej chwili poczułam zapach mojego śniadania.
-Tato! Naleśniki.- krzyknęłam.
Tata szybko je zestawił z ognia, wziął miód i podał mi śniadanie.Podziękowałam i poszłam do swojego pokoju. 
Wzięłam telefon i napisałam SMS'a do Victorii. (przyjaciółka Kate)

*Spotkamy się dzisiaj? Masz czas?*

*Pewnie, dla Ciebie zawsze. Ale jestem wolna dopiero od 14.*

*Okej, to o 14 jestem u Ciebie.*

Victoria była drugą osobą po tacie, której mogłam zaufać. Ale z Victorią mogłam porozmawiać o wszystkim.
Zaczęłam delektować się pysznymi naleśnikami Później poszłam odnieść talerz i pozmywałam naczynia.
                                   _______________________________
To my z nowym rozdziałem :) Prosimy o komentarze :)

Rozdział I

(Rok wcześniej)
~Kate~
Siedziałam w pokoju i sprawdzałam odwozy oraz dowozy pociągów. Nagle zauważyłam reklamę, która wyświetliła się na ekranie. "Zobacz walkę dwóch najgroźniejszych bokserów!!! Zobaczysz ją tylko u nas!!!". 
Za bardzo mnie to nie zainteresowało, lecz coś mnie podkusiło, żeby sprawdzić kto będzie walczył. Kliknęłam na tą reklamę, wtedy włączyła mi się nowa karta z opisami bokserów. Zaczęłam czytać. Tak się zaczęła moja pasja, która rozwijała się tygodniami.
                                                             ***
Pewnego dnia postanowiłam iść do mojego taty, który prowadził szkołę bokserską i zwierzyć się z moich zainteresowań.
Wyznałam mu, że od czterech tygodni pasjonuję się boksem. Ten zabrał mnie do samochodu.
-Bardzo się cieszę, kochanie. Będziemy mogli więcej czasu spędzać razem. Ale nie boisz się tego zawodu?- wyznał mi trochę zaniepokojony.
-Też się cieszę,  że będziemy codziennie razem. Tato, przestań. Jestem już duża... Poradzę sobie.!- pocieszyłam go, na co odpowiedział krótkim uśmiechem, który w jednej chwili został przerwany łzami.- Tato, co się dzieje?!- zmartwiłam się.
-Po prostu nie mogę uwierzyć, że już masz 17 lat. Niedawno byłaś taka malutka.
-Tato, ale ja zawsze będę twoją małą córeczką.- wyznałam delikatnie.- A tak w ogóle, to gdzie jedziemy?- spytałam nieco głośniej.
-Zobaczysz.- powiedział tajemniczym głosem.
Poznałam tę drogę. 
Jechaliśmy do szkoły bokserskiej! Puściłam oczko do taty. Cieszyłam się, co podkreśliłam szerokim uśmiechem skierowanym do ojca. Po chwili byliśmy już na miejscu. Wyskoczyłam radosna z samochodu i wbiegłam do środka. Tato pokazał mi szatnię i wręczył pakunek. Jak się później okazało był to strój.
-Zostawiłem go specjalnie dla ciebie, córeczko.
-Skąd wiedziałeś, że będę chciała tu kiedyś przyjechać?
-Jestem twoim ojcem. Znam cię lepiej niż ty sama.- powiedział tata śmiejąc się.
Swoją wdzięczność wyraziłam poprzez uścisk.
Byłam taka szczęśliwa! Uderzając w worek treningowy czułam się jak w niebie. Wiedziałam, że to było to, czego potrzebowałam przez te 10 lat, kiedy czułam pustkę w życiu, ponieważ właśnie wtedy zmarła moja mama. Treningi były jedyną rzeczą, które odstresowywały i nie pozwalały mi myśleć o śmierci mamy. Dzięki temu miałam czym zająć głowę.
Po długich ćwiczeniach wróciliśmy do domu. W samochodzie prawie zasypiałam.
-Ale dałeś mi wycisk!- powiedziałam do taty.
-Uwierz, że kiedyś mi za to podziękujesz.- odpowiedział i uśmiechnął się do mnie.
                                                              ***
Nadeszła godzina 22. Postanowiłam, że pójdę się wykąpać, ponieważ byłam bardzo zmęczona. Weszłam do wanny i poczułam momentalne zrelaksowanie. Byłam tak padnięta, że zasypiałam w wannie, więc wyszłam z niej i wskoczyłam do łóżka. Od razu zasnęłam. Okoły godziny 3:30 nad ranem przebudziłam się.
Było jeszcze ciemno, ale ja od razu zauważyłam, że ktoś siedzi na fotelu. Poczułam odrętwienie. Siedziałam na łóżku jak wryta. Widziałam wyraźnie rysy twarzy i sylwetkę.
Byłam pewna, że to była kobieta. Miała na sobie sukienkę, którą często nosiła moja mama... Teraz już byłam pewna, że to ona. Poczułam, że łzy spływają mi po policzkach i że powoli zamykają mi się oczy.
                                 ______________________________________
   Prosimy o dodawanie komentarzy.:) Podoba się?

O nas :)

                                                     :)
Kasia:
                                                            

Klaudia:
                                                                   

GIF :D

Prolog.

                                            Prolog
                                             (rok później)
~Kate~
Stałam na ringu.
 Zawsze walczyłam z dziewczynami mniej więcej mojego wzrostu i wagi. Do czasu...
 Zaraz miałam zaczynać walkę z najgroźniejszą przeciwniczką, której nikt nigdy nie pokonał. Była ona wysoka. Miała 186 cm. Jej sylwetka też nie przypominała sylwetki modelki. Przeciwniczka nosiła tytuł Niepokonalnej. Nagle weszła na ring. To była najgorsza chwila w moim życiu.  W tym momencie czułam nienawiść, złość ale także podekscytowanie. Ta walka miała zmienić moje życie na zawsze .Dzięki wygranej z tą kobietą mi przyznano by tytuł Niepokonalnej. Przysięgłam tacie że dam z siebie wszystko, a sobie, że dotrzymam słowa. Dla taty zrobię wszystko, był on moim jedynym wsparciem. Jedyną osobą, na której mogłam polegać.
                                                                       ✼✼✼
Serce biło mi jak oszalałe. Nagle usłyszałam dzwonek,który sygnalizował rozpoczęcie walki. Ujrzałam Niepokonalną, która zmierza w moim kierunku.
 "Już po mnie", pomyślałam.
 Nagle poczułam silny ból brzucha, a moja ręka powędrowała wprost na nos kobiety.
 W jednej chwili zobaczyłam, jak wielka, zakrwawiona ręka zbliża się do mojej twarzy. Upadłam na podłogę, ale szybko się podniosłam, by kontynuować walkę.
 Nie miałam już siły. Usłyszałam dzwonek, który mówił nam o tym, że czas na przerwę. Odetchnęłam z ogromną ulgą. Po pięciu minutach kazali nam wstać i przygotować się do walki. Założyłam ochraniacz na zęby a moje oczy powędrowały na publiczność.
Zobaczyłam go! Serce mi mocniej zabiło i od razu kąciki moich ust podniosły się. Nabrałam nowych sił do walki i nadziei, że jednak mogę wygrać ten pojedynek. 
                                           ___________________________
Myślę, że podoba się prolog i że będziecie śledzić nasz blog do końca :D
Prosimy o komentarze,w których wyrazicie swoją opinię na temat bloga ;)
                              

Bohaterowie.

                                                  Bohaterowie

NIE DODAJEMY ZDJĘCIA GŁÓWNEJ BOHATERKI, BO CHCEMY ŻEBY KAŻDY INACZEJ JĄ SOBIE WYOBRAZIŁ.
A ZAYN'A NIE MUSIMY WAM POKAZYWAĆ :D

Katherine (Kate) Park. 21.07.1996- Czarnowłosa dziewczyna o nienaturalnie bladej cerze i jasnych oczach. Jej hobby to sport, w przyszłości chce zostać zawodowym bokserem.
Do dziś nie pozbierała się po śmierci matki.

Zayn Malik. 12.01.1995- Mulat o niezwykle ciemnych oczach. Jego motto życiowe to "Zawsze dąż do celu. Nie poddawaj się". Jego hobby to boks. Został adoptowany w wieku 7 lat.

                                ________________________________
                                         Prosimy o dodawanie komentarzy
                                  z  waszą opinią pozytywną jak i negatywną.  :)