Prolog.

                                            Prolog
                                             (rok później)
~Kate~
Stałam na ringu.
 Zawsze walczyłam z dziewczynami mniej więcej mojego wzrostu i wagi. Do czasu...
 Zaraz miałam zaczynać walkę z najgroźniejszą przeciwniczką, której nikt nigdy nie pokonał. Była ona wysoka. Miała 186 cm. Jej sylwetka też nie przypominała sylwetki modelki. Przeciwniczka nosiła tytuł Niepokonalnej. Nagle weszła na ring. To była najgorsza chwila w moim życiu.  W tym momencie czułam nienawiść, złość ale także podekscytowanie. Ta walka miała zmienić moje życie na zawsze .Dzięki wygranej z tą kobietą mi przyznano by tytuł Niepokonalnej. Przysięgłam tacie że dam z siebie wszystko, a sobie, że dotrzymam słowa. Dla taty zrobię wszystko, był on moim jedynym wsparciem. Jedyną osobą, na której mogłam polegać.
                                                                       ✼✼✼
Serce biło mi jak oszalałe. Nagle usłyszałam dzwonek,który sygnalizował rozpoczęcie walki. Ujrzałam Niepokonalną, która zmierza w moim kierunku.
 "Już po mnie", pomyślałam.
 Nagle poczułam silny ból brzucha, a moja ręka powędrowała wprost na nos kobiety.
 W jednej chwili zobaczyłam, jak wielka, zakrwawiona ręka zbliża się do mojej twarzy. Upadłam na podłogę, ale szybko się podniosłam, by kontynuować walkę.
 Nie miałam już siły. Usłyszałam dzwonek, który mówił nam o tym, że czas na przerwę. Odetchnęłam z ogromną ulgą. Po pięciu minutach kazali nam wstać i przygotować się do walki. Założyłam ochraniacz na zęby a moje oczy powędrowały na publiczność.
Zobaczyłam go! Serce mi mocniej zabiło i od razu kąciki moich ust podniosły się. Nabrałam nowych sił do walki i nadziei, że jednak mogę wygrać ten pojedynek. 
                                           ___________________________
Myślę, że podoba się prolog i że będziecie śledzić nasz blog do końca :D
Prosimy o komentarze,w których wyrazicie swoją opinię na temat bloga ;)