(Rok wcześniej)
~Kate~
Siedziałam w pokoju i sprawdzałam odwozy oraz dowozy pociągów. Nagle zauważyłam reklamę, która wyświetliła się na ekranie. "Zobacz walkę dwóch najgroźniejszych bokserów!!! Zobaczysz ją tylko u nas!!!".
Za bardzo mnie to nie zainteresowało, lecz coś mnie podkusiło, żeby sprawdzić kto będzie walczył. Kliknęłam na tą reklamę, wtedy włączyła mi się nowa karta z opisami bokserów. Zaczęłam czytać. Tak się zaczęła moja pasja, która rozwijała się tygodniami.
***
Pewnego dnia postanowiłam iść do mojego taty, który prowadził szkołę bokserską i zwierzyć się z moich zainteresowań.
Wyznałam mu, że od czterech tygodni pasjonuję się boksem. Ten zabrał mnie do samochodu.
-Bardzo się cieszę, kochanie. Będziemy mogli więcej czasu spędzać razem. Ale nie boisz się tego zawodu?- wyznał mi trochę zaniepokojony.
-Też się cieszę, że będziemy codziennie razem. Tato, przestań. Jestem już duża... Poradzę sobie.!- pocieszyłam go, na co odpowiedział krótkim uśmiechem, który w jednej chwili został przerwany łzami.- Tato, co się dzieje?!- zmartwiłam się.
-Po prostu nie mogę uwierzyć, że już masz 17 lat. Niedawno byłaś taka malutka.
-Tato, ale ja zawsze będę twoją małą córeczką.- wyznałam delikatnie.- A tak w ogóle, to gdzie jedziemy?- spytałam nieco głośniej.
-Zobaczysz.- powiedział tajemniczym głosem.
Poznałam tę drogę.
Jechaliśmy do szkoły bokserskiej! Puściłam oczko do taty. Cieszyłam się, co podkreśliłam szerokim uśmiechem skierowanym do ojca. Po chwili byliśmy już na miejscu. Wyskoczyłam radosna z samochodu i wbiegłam do środka. Tato pokazał mi szatnię i wręczył pakunek. Jak się później okazało był to strój.
-Zostawiłem go specjalnie dla ciebie, córeczko.
-Skąd wiedziałeś, że będę chciała tu kiedyś przyjechać?
-Jestem twoim ojcem. Znam cię lepiej niż ty sama.- powiedział tata śmiejąc się.
Swoją wdzięczność wyraziłam poprzez uścisk.
Byłam taka szczęśliwa! Uderzając w worek treningowy czułam się jak w niebie. Wiedziałam, że to było to, czego potrzebowałam przez te 10 lat, kiedy czułam pustkę w życiu, ponieważ właśnie wtedy zmarła moja mama. Treningi były jedyną rzeczą, które odstresowywały i nie pozwalały mi myśleć o śmierci mamy. Dzięki temu miałam czym zająć głowę.
Po długich ćwiczeniach wróciliśmy do domu. W samochodzie prawie zasypiałam.
-Ale dałeś mi wycisk!- powiedziałam do taty.
-Uwierz, że kiedyś mi za to podziękujesz.- odpowiedział i uśmiechnął się do mnie.
***
Nadeszła godzina 22. Postanowiłam, że pójdę się wykąpać, ponieważ byłam bardzo zmęczona. Weszłam do wanny i poczułam momentalne zrelaksowanie. Byłam tak padnięta, że zasypiałam w wannie, więc wyszłam z niej i wskoczyłam do łóżka. Od razu zasnęłam. Okoły godziny 3:30 nad ranem przebudziłam się.
Było jeszcze ciemno, ale ja od razu zauważyłam, że ktoś siedzi na fotelu. Poczułam odrętwienie. Siedziałam na łóżku jak wryta. Widziałam wyraźnie rysy twarzy i sylwetkę.
Byłam pewna, że to była kobieta. Miała na sobie sukienkę, którą często nosiła moja mama... Teraz już byłam pewna, że to ona. Poczułam, że łzy spływają mi po policzkach i że powoli zamykają mi się oczy.
______________________________________
Prosimy o dodawanie komentarzy.:) Podoba się?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz